دریچه دوربین موجود بی جانی است که هرچند دروغ نمی گوید ولی به تعبیری حرکت و شادابی را از زندگی می گیرد آن را جاودانه می کند و این مسئولیت عکاسی را به عنوان ناخدای دوربین در دریای پر تلاطم زندگی و هنر دوچندان می کند و لازم می دارد تا با اندیشه ای وا و فکری باز و آینده نگر به سراغ مقوله عکاسی رفت و در این دنیای پر از رنگ، از دورنگی فرار کرد و هرچند که دنیایی باشد از سیاهی ها ولی نشان دادن این سیاهی نیز برای رسیدن به سفیدی ها باشد.

با این اوصاف وارد نبرد می شوم تا بلکه بتوانم به کمک شما عزیزان عکاسی را به هنر و صنعتی تبدیل نمایم که قبل از هر چیز بتواند به بودن خود ببالد و در ثانی از نقادی اهلان و نااهلان نهراسد.