اول از همه پدر را نفرین می کنم...

4 آذر تنها روزی بود که مثل جهان هستی دگرگون و تغییر و تحول یافتم.

به خیال اینکه آرزوهایم براورده شوند آرزوهایش  براورده شد به همین خاطر نمی گویم ناراخت و دلگیرم بلکه خوشحال بودم تا بتوانم خودم را نزدیک تر کنم اما هرچقدر نزدیک می شدم او بود که دور می شد.

به همان زمان می اندیشم 9 سال پیش در همین روز 4 آذر سرد.

4 آذر 1379: روی پله های سرد آهنی ازت خواهشی داشتم تا نوشته ای برای من به یادگار بگذاری اما حیف که به من مطمعن نشدی و باهم به بیراهه رفتیم و حس عاشقیت به روحیه ات تاثیر گذاشت بدون آنکه بدانی که عاشقت بودم و خاطرات پیشین را ورق زدی تا به نتیجه ای برسی اما هیچ یادداشتی از آن مورد نیافتی تا اینکه جار بزنی.

جار تو حق بود اما نه برای من و خودت تاثیرات روانی کلی دگرگونمان ساخت تا اینکه از همان روز دقیقاٌ 1 سال نگذشته بود که با درگیری های لفظی سعی کردی من رو از خودت دور کنی اما این یک حقیقت است که هرچقدر نزدیک شدم دورتر و دورتر می شدی و اینکه وجودت را بیشتر احساس کردم.

الان از همان روزها 9 سال هم گذشت بدون اینکه حرفی از آن دلخوشی ها  و آرامش ها جدا بشیم و برای همدیگه الگو شدیم تا به نتیجه برسیم و حرف دیگران را به فراموشی بسپاریم.

سال ها پیش از 4 آذر 79 برایت مثل همین روزهایی بود که در سردرگمی نفس می کشیدی و آن روزها را به فراموشی سپردی و یادت رفت که 22 تیر 1373 چه اتفاق زشت و خوبی افتاد.

آه چه می گویم: 4 آذر 1379 روز جمعه بود.

عکس اسکن شده از روی نگاتیو - مهر 1376 = آرشیو: بابک شعبانی

شاید دوستان با نوشتن این متن از من رنجیده باشند.
قبلاْ معذرت خواهی می کنم.

شرمنده