خانه عکاسان تبریز / خلیل غلامی: دریاچه‎ی نیمه فلج شده‎ی اورمیه در آثار مستند علی حسن‎پور را مردانی سایه تشکیل می‎دهد. بیان این گونه گزارش‎های تصویری گرفتار فرم‎های پیچده و دل بخواهی‎ست. نه این مردان سایه و سیاه چیزی از هویت خود را بروز می‎دهند و نه از دریاچه‎ی گرفتار نابخردی‎ها چیزی به میان می‎آید. شرح این گزارش به همان اندازه‎ی خود دریاچه خشکیده و از توان افتاده است. این گونه گزارش‎ها و آن سوء مدیریت‎ها دست به دست هم نشان خواهد داد که دریاچه‎ی شور ما هم چنان گرفتار خواهد ماند: ما گرفتار چهره‎های تاریک خود و آن دربند اندیشه‎های بی‎سوی ما. نه مردان سایه‎ای که در دریاچه‎ی حسن‎پور گام می‎زنند از هویت خود خبردارند و نه خود دریاچه از فلسفه‎ی نابودی خود چیزی می‎داند.


تنها خوبی این گزارش در این است که دردی جانکاه تماشاگر را فرا می‎گیرد که از فغان دریاچه برمی‎خیزد: یک حس بیگانه‎گی- حسی در درد نامشترک. در این گزارش تصویری ما به این درد گرفتار می‎شویم: به فاصله‎ی امن خبرنگاران و مسؤولین. فاصله‎ای که هویت انسانی را درچار وهم می‎کند. چه چیزی از این مردان سایه در میان نمک‎زار برای ما گفته می‎شود؟ از بین بی‎شمار آثاری که از دریاچه گرفته شده است، این چه مورد تازه‎ای را نشان می‎دهد؟ غیر از این که ما را در درد بی‎خبری خشکیدن‎اش بی‎خبر رها می‎کند.

امروزه که بیان پیچده‎ی فرم‎گرایی هواداران زیادی یافته و انتشار آن با رغبت و تمایل زیاد انجام می‎گیرد، باید شاهد مردانی سایه‎وار و زنانی بی‎چهره باشیم. باید هم چنان خود را پشت پرده اندازیم تا زبان گویای ما دارای ریتم و بافتی تازه باشد و هم چنان بی‎هویت نفس بکشد.

باید تدابیری اندیشید که مردم به رو آیند تا دریاچه بیش از این ما را به شوره‎زار خود بدل نکند: ما شوره‎زار دریاچه گشته‎ایم.- ما دچار شوره‎زاریم. باید بر فاصله‎ی خود با مردم پایان داد و مردم را سهیم کارها و تصمیم‎های خود قرار داد. باید انسان‎های آن سوی عدسی‎ها از این سو (دل عکاس) برخیزد، که حاصلی جز این نخواهد داشت. وقتی آنان سهم خود را از گزارش‎های ما چیزی در حد سایه دریافت می‎کنند، جامعه‎ی ما نیز در شوره‎زاری از بی‎هویتی‎ها گرفتار خواهد ماند.